Uvertür Zaman ve serabın en yorucu ve aldatıcı uyumuyla her yıl yeniden tanışıyorum. Hallerimi ve hayallerimi baştan tanıdığım, tükendikçe güzelleşen bu görkemli yapıların içerisinde en yılgın zamanlarımı kabulleniş ve barışla sindirirken, yüksek sonbahar havasını ve kendi yüreğime olan özlemimi derin bir yorgunlukla çekiyorum içime. Bir gün daha. Bir hafta daha.
En son bu deftere yazdığımda daha tanışmamıştık. Şimdi, yarın yokmuş gibi yazıyorum, böyle nefes alabiliyorum paylaştığımız bu yılın içinde. Akşama doğru, ölümleri düşünüyorum. Düşünceler de, rüzgarlar da, bu saatlerde güneşin elini gecenin boynuna kadar uzattığı bu ülkede birbirinin içine akıyor. Yalnızların her birinin kadehinin içine savaşlarca yorgunluk doluyor. Âna ve
Tren, sırtından binicisini fırlatmaya çalışan bir beygir gibi, çıldırmışçasına kayıyor rayların üzerinde. Hepinizin hayali benimle. Bazı günler yalvarışlarım ağırlaşır ve o hırçın ateşle, üç büyük aşkımı, yatağımın etrafında, beni izlerken hayal ederim. Yumruklarında karanfiller, kendilerine “ben” mucizesini hatırlatırlar, elveda ederim. Halbuki her seferinde, mutlaka, istemediğim kadar söylenecek şey vardır. Tek
Ellerini yukarı uzatmış, gerindikçe uzuyor sanki teknenin cılız parmaklıklarına karşı. Ben hayatımda ve yazdıklarımda o olaydan beri virgül yerine noktayı kullandıkça, nasıl kullanıldığını hatırlamaya ve her sonun üzücü olmayışını kendime öğretmeye, sık sık bizi bulabilecek sonlara alışmaya çalışıyorum. Bazı anlar, zihninin berraklığına öylesine hayran kalıyorum ki bütün gece vakti serzenişlerini,
SELİN 