Uvertür Zaman ve serabın en yorucu ve aldatıcı uyumuyla her yıl yeniden tanışıyorum. Hallerimi ve hayallerimi baştan tanıdığım, tükendikçe güzelleşen bu görkemli yapıların içerisinde en yılgın zamanlarımı kabulleniş ve barışla sindirirken, yüksek sonbahar havasını ve kendi yüreğime olan özlemimi derin bir yorgunlukla çekiyorum içime. Bir gün daha. Bir hafta daha.
En son bu deftere yazdığımda daha tanışmamıştık. Şimdi, yarın yokmuş gibi yazıyorum, böyle nefes alabiliyorum paylaştığımız bu yılın içinde. Akşama doğru, ölümleri düşünüyorum. Düşünceler de, rüzgarlar da, bu saatlerde güneşin elini gecenin boynuna kadar uzattığı bu ülkede birbirinin içine akıyor. Yalnızların her birinin kadehinin içine savaşlarca yorgunluk doluyor. Âna ve
Tren, sırtından binicisini fırlatmaya çalışan bir beygir gibi, çıldırmışçasına kayıyor rayların üzerinde. Hepinizin hayali benimle. Bazı günler yalvarışlarım ağırlaşır ve o hırçın ateşle, üç büyük aşkımı, yatağımın etrafında, beni izlerken hayal ederim. Yumruklarında karanfiller, kendilerine “ben” mucizesini hatırlatırlar, elveda ederim. Halbuki her seferinde, mutlaka, istemediğim kadar söylenecek şey vardır. Tek
Ellerini yukarı uzatmış, gerindikçe uzuyor sanki teknenin cılız parmaklıklarına karşı. Ben hayatımda ve yazdıklarımda o olaydan beri virgül yerine noktayı kullandıkça, nasıl kullanıldığını hatırlamaya ve her sonun üzücü olmayışını kendime öğretmeye, sık sık bizi bulabilecek sonlara alışmaya çalışıyorum. Bazı anlar, zihninin berraklığına öylesine hayran kalıyorum ki bütün gece vakti serzenişlerini,
Tüm hayallerimiz sanki o havuzun etrafındaki mermerdendi Korkunç, ümitsiz bir an istedim Ve kendimi bu şehirde bulmayı aniden Yol boyu hepimize daha fazla kapı açan Müzikler çalsın Hiçbir üstünlüğü olmayan Son derece basit sesler “Başka bir anlamı olması gerek” diye düşünürdüm bu yalınlıkla bu kadar sarsılmamın sonra yaşamın tesadüfi seslerini
Aniden gelen tutku ve aktarma hissi sadece zihnen rahat olduğumuz zamanlara özgü. Eline kalemi alıp kazıman gerekir bazen aklını etrafını kendini havanın içinden bedenin oksijeni seçmesi gibi bazen yakıtını bulması ve hep bilmesi gerekir insanın bunu fazlasıyla geç fark etmiş olsam da kendimi suçlayamam harfler boşluktan bana gelirdi önceden
Uzun süreden beri huzuru ilk defa bana bahşeden Mabedimde yazıyorum El yazım bile farklı geliyor Belki kalemi her zamanki hışmımla Öfkemle Tıkanmışlıkla bastırmadığım için kağıda Bildiğimi ve çözdüğümü düşündüğüm Her şeyi tekrar düşündüm son aylarda Çok şeyi çözmüş gibi görünüyorum sanırım birinci katmanda Çözüp çözebildiğim şeylerin de katbekat derinleri
sadece kendimi güvende hissetmek istedim benim inşa ettiğim bir güven ortamı değil daha farklı bir şeydi aradığım kendiliğinden oluveren sadece bunu istedim bir süre oluverdi sonra yuvarlanmaya başladı asla durmadı tökezlemiyor da duvara çarpıp durmuyor arkadaşlar sadece yuvarlanıyor *** hiç yoktan sigara kokuyor saçlarım yine kendi kendime icat ettiğim bir
En son üç sene önce dokundum bu deftere En son üç sene önce bu koltukta yazı yazdım Her şey üç sene önceki kadar kötü mü Yoksa sadece biraz daha fazlasıyla mı tanıştırılıyoruz O yüzden mi biraz da benzemiyor *** tükenen bağlara harcanan fazladan mesailer ayrıca sürekli birbirinin yerini
Gitmek istediğim yeri gidemeyeceğim yer gibi sevmedim hiç Müzikalleri ve tiyatroyu izledim Ailemizdeki bir çoğunluk da bu kıtanın hayaliyle yaşardı hep Yakındı da *** Her şeyin daha anlamlı göründüğü saatlerde söyledim bunu yabancı sayılabilecek birine Bu konudaki ilk dürüstlük örneği “gitmek istediğim yer” ile alakalı tüm parçalar birbirine
SELİN 