yüzleri görünce akıllarını yitirmemeleri için yağmurdan kaçtık 

sadece bu değildi sorun, zaman daraldıkça sanki daha da saldırganlaştık. Silah patlamaları ile özdeşleşen anılar her zaman ilginçtir. 

En son gözümün alabildiği her yer bembeyazdı, on bir yaşında, ses ile aynı anda geriye doğru devrildi. Beyaz ve kırmızı o günlük birbirine karışmamış olsa da benim nefesim şüphesiz kesildi. 

bunun ele avuca sığan tek kalıbı 

bir günün birçok farklı anına rağmen biraz daha fazla ağlamaklı gündüzün güzelliği

ya da letafetin enkarne halleri ve geceler 

yapmam gerekenin etrafında daireler çizerek teğedindeki her şeyi yaptım, hatta öyle pasif bir şekilde ki tamamen sessiz, yavaş yavaş mumu ve yansımayı sorgulatarak 

mum ve ışık, ya da hafızanın solup duran sancıları gibi 

hepsinin birbirlerine bakarak çürüdükleri elverişli bir zindan hayal ediyorum 

hayalsi boyutlar, küp gibi basit bir objenin sekiz farklı köşesinde repetitif anılar, ışık, zaman, unutulanlar 

onları en değerli sapkınlıklarınız gibi saklayın veya tanımadıklarınızın hakkındaki türlü düşünceleriniz gibi 

fantazm 

yanakları gerdikçe yakan gülüşler için bu kadar çaba yersiz, vazgeçin

en başarılı aktörler bile böyle yapar.

komediyi seyret, hisset, yaşa 

bu da ışıkları çatırdayarak sönen totemler üzerindeki yalanlara benzer 

veya bundan çok uzak, kullanılma amacındansa çok farklı, sonunda zihnime yazabileceğim bir bütün, enteresan bir gravür 

***

şehirlilerin küçülen bedenlerinin yanında kafalarının asla müsait olmadığı bir beyin genişlemesine zorlanmaları, hareketin şüphesiz azalması yeni bir şey değil 

havaalanlarında ayrılanlar

havaalanlarında ölenler