aynı sözleri etrafa kusup sürekli yardım beklemek, sinek, kupa gibi saçma birçok şey, hiçbir bahanesi, bahanem kalmadı artık. 

Şu ana kadar tanıyıp tanıyabildiğim her yer bomboş. Bir kumsal, ve önemin hiçbir yere tutunamadığı bir zaman. Ayışığı.

Yazmayalı çok oldu ve ben sanırım kopmak üzere, veya kopmuş olan tüm tellerin garip tınılarıyla sızlıyorum hâlâ. 

Bir şekilde her zaman var olan kan tadı, denizaşırı mesafelerin verdiği tuhaf heyecan, 

hatta oldukça salakça gurur

ve telli çalgılar 

birçok şeyi sarstı. 

Aynı zamanda ısınan hava ve asla tutulamayacak olan sözlerin bilindik hali. 

Bu doksan gün içerisinde eminim ki başka birçok şey silinecek, ama sürekli içimi yiyen figüre kavuşmuş olacağım. 

Yumuşak havaya, hanımeli kokusuna ve gece vakti üşümemeye hasretim

başka bir seçeneğim olsaydı 

***

Eski renkler, eski parçalar hepsi etrafımda dolanıyor, sürünüyor ve kişilerle aramdaki her ne ise o zamanki haline doğru yavaşça soluyor. 

neyse ki eski müziklerime fazla tahammül edemiyorum

istemeden yeni şarkıları eskileri gibi duyuyor olmam saçma tabii ki

*** 

Kesin ve keskin hal zavallı bir bulut gibi artık, zaten gelip geçici olduğunu sadece ben biliyordum. 

Herhangi bir şey yazsaydım bu deneyimlerin aktarımı belki biraz olsun zarif olabilirdi fakat hiçbir yere varmayan, buna karşın akmayı bırakmayan kelimeler var sadece, defalarca doğurup her seferinde çocuğunun bir hayal kırıklığı oluşunu izlemek gibi. 

Bir daha uçak bahsi geçerse her şeyi ben bitireceğim. 

bütün arzular ve geleceğe dair her şey inanılmaz bir hızla soluyor, artık sadece öylece dalgalanan ihtimaller var. Kayıtsız ve çeşitli sonsuz ihtimal. Sanırım bu düşünceyle rahatlamaya çalışmak dışında hiçbir şey yapamayacak kadar bitkinim. 

Hâlâ özlüyor olmamın şaşırtıcı olduğunu da düşünemiyorum çünkü özlediğim şey var olamadı hiçbir zaman. 

Yazdıkça önceki sayfalar çok anlamsız

siyah deniz

kan 

yaz rüzgarı 

ve eller

zehir.